TypeScript'te HKT Sorunu

Yüksek dereceli tür (HKT), somut bir tür üzerinde değil, bir tür oluşturucusu üzerinde soyutlama yapar: gerçek bir türe dönüşmek için bir bağımsız değişkene ihtiyaç duyan Array veya Promise gibi bir şeydir.

Array tek başına bir tür değildir. Array<string> bir türdür. Array, türler üzerinde çalışan bir işlevdir; HKT'ler bu tür işlevler üzerinde genel olmamızı sağlar.

Değerlerin türleri olduğu gibi, tür oluşturucularının da tür düzeyleri vardır. number gibi sıradan bir türün tür düzeyi * değeridir. Array türünün tür düzeyi * -> * değeridir: ona bir tür verin, karşılığında bir tür alın. Bu tür yapılar üzerinde genel olmak "yüksek dereceli" olarak adlandırılır.

HKT desteği olan dillerde, bir dizi, seçenek veya vaat olması fark etmeksizin herhangi bir kapsayıcı F ile çalışan tek bir Functor<F> soyutlaması ve tek bir map yazabilirsiniz. Tek arayüz, birçok kapsayıcı.

TypeScript, bir tür parametresinin bir bağımsız değişkene uygulanmasını desteklemez. F genel bir parametre olduğunda F<A> yazamazsınız. Derleyici "Type F is not generic" hatasını verir.

TypeScript tür parametreleri birinci derecedendir: tür oluşturucuları üzerinde değil, somut türler üzerinde çalışırlar. "F tek bir tür bağımsız değişkeni alan bir şeydir" demenin bir söz dizimi yoktur. Bu nedenle F<A> derleyici için anlamsızdır.

HKT'ler olmadan her kapsayıcı için map işlevini çoğaltmanız gerekir: diziler için bir tane, seçenekler için bir tane, vaatler için bir tane. Mantık aynıdır, ancak tür sistemi bunları tek bir tür altında birleştiremez.

Tek bir imza istiyoruz: A türünde bir kapsayıcı ve A -> B işlevi verildiğinde, kapsayıcı türünü koruyarak B türünde bir kapsayıcı döndürmek. Dizi dizi olarak kalır; seçenek seçenek olarak kalır.

Haskell ve Scala, HKT'leri yerel olarak destekler; bu nedenle Functor, Applicative ve Monad gibi tür sınıfları bu dillerde ifade edilebilir. TypeScript'in aynı gücü yaklaşık olarak elde etmek için bir geçici çözüme ihtiyacı vardır.

Standart geçici çözüm işlevsizleştirmedir: F'yi doğrudan uygulamak yerine her kapsayıcıya bir dize etiketi (URI) verir ve etiketi bir argümanla birlikte somut türe eşleyen bir kayıt defteri tutarız. Tür uygulaması bir arama işlemine dönüşür.

Sonraki derslerde fp-ts tarzı HKT kodlamasını adım adım oluşturacaksınız: bir URItoKind kayıt defteri, bir Kind araması ve son olarak map işlemi kayıtlı herhangi bir kapsayıcıyla çalışan genel bir Functor.

Bu kodlamayı kendiniz nadiren yazarsınız; ancak fp-ts ve Effect gibi kütüphaneler buna dayanır. Bu yaklaşımı anlamak, bu kütüphanelerin türlerini okumanıza, kapsayıcılar üzerinde genel soyutlamalar yazmanıza ve tür sisteminin neleri yapıp neleri yapamayacağını kavramanıza yardımcı olur.

HKT problemini ne kadar anladığınızı sınayın.

Yüksek dereceli tür problemini gördünüz.

• HKT'ler, somut türler yerine Array gibi tür kurucuları üzerinde soyutlama yapar.
• TypeScript parametreleri birinci derecelidir; bu nedenle F<A> geçersizdir.
• Bu durum, tek bir map işlemine sahip genel bir Functor yazılmasını engeller.
• Çözüm, URI etiketleri ve bir kayıt defteri kullanan bir kodlamadır.

Sırada: URI dizelerini kullanarak tür kurucularını tanımlamak var.