RIP, OSPF ve BGP ile Tanışma

Dinamik yönlendirme protokollere dayanır ve Network+ sınavında en sık karşılaşılan üç ad şunlardır: RIP, OSPF ve BGP. Her biri rotaları öğrenir ve paylaşır; ancak çalışma biçimleri ve kullanım alanları farklıdır. Bu ders, üçünün de rollerini, güçlü yönlerini ve tasarlandıkları durumları tanıyabilmeniz için hepsine anlaşılır bir giriş sunar.

Öncelikle önemli bir ayrım yapalım. Bir IGP (İç Ağ Geçidi Protokolü), tek bir kuruluş veya otonom sistem içindeki yönlendirmeyi gerçekleştirir. Bir EGP (Dış Ağ Geçidi Protokolü), internet üzerinden farklı kuruluşlar arasındaki yönlendirmeyi gerçekleştirir. RIP ve OSPF iç protokollerdir; BGP ise tüm interneti birbirine bağlayan dış protokoldür. Bu ayrımı bilmek, her protokolü doğru yere konumlandırmanıza yardımcı olur.

RIP (Yönlendirme Bilgisi Protokolü), en eski ve en basit protokoldür. Mesafe-vektör türünde bir protokoldür ve mesafeyi, hedefe ulaşmak için geçilmesi gereken yönlendirici sayısı olan atlama sayısıyla ölçer. Daha az atlama daha iyidir. RIP'nin yapılandırılması kolaydır, ancak sınırlıdır: en fazla 15 atlamayı destekler (16, ulaşılamaz anlamına gelir) ve yavaş yakınsar. Günümüzde yalnızca çok küçük ve basit ağlar için uygundur.

RIP'nin basitliği aynı zamanda zayıf yönüdür. Atlama sayısı bağlantı hızını dikkate almadığından RIP, daha fazla atlamaya sahip hızlı bir rota yerine daha az ancak daha yavaş atlamalı bir yolu seçebilir. 15 atlama sınırı ağın boyutunu kısıtlar; düzenli olarak gönderilen tam tablo güncellemeleri de bant genişliğini boşa harcar ve yakınsamayı yavaşlatır. Modern ağlarda RIP nadiren kullanılır; ancak sınav, onun mesafe-vektör ve atlama sayısı temelli yapısını bilmenizi bekler.

OSPF (Önce En Kısa Yolu Aç), kurumsal ağlarda yaygın olarak kullanılan güçlü bir iç protokoldür. Bağlantı durumu türünde bir protokoldür: her yönlendirici ağın eksiksiz bir haritasını oluşturur ve en kısa yolu kendisi hesaplar. OSPF, ölçüt olarak bant genişliğine dayalı cost değerini kullanır; bu nedenle daha hızlı bağlantıları tercih eder. Hızlı yakınsar ve büyük ağları düzenlemek için alanları kullanarak iyi ölçeklenir.

OSPF'nin RIP'ye göre avantajları açıktır: cost ölçütü aracılığıyla bağlantı hızını dikkate alır, çok düşük bir atlama sınırı yoktur, bir değişiklikten sonra hızlı yakınsar ve büyük ağlara ölçeklenebilir. Her yönlendirici topolojinin eksiksiz bir görünümünü paylaştığı için OSPF arızalara hızlı ve akıllı bir şekilde tepki verir. Kurum içi yönlendirme için OSPF en yaygın seçeneklerden biridir.

BGP (Sınır Ağ Geçidi Protokolü), internetin kendi yönlendirme protokolüdür. Otonom sistemler arasındaki rotaları paylaşan dış bir yol-vektör protokolüdür. Otonom sistemler, ISP'ler ve büyük kuruluşlar tarafından bağımsız olarak yönetilen büyük ağlardır. BGP kararlarını yalnızca hıza göre değil, politikalara ve yol özniteliklerine göre verir; çünkü şirketler arasındaki yönlendirme yalnızca teknik verimlilikle değil, ticari ilişkilerle de ilgilidir.

BGP, küresel internet genelinde yüz binlerce rotayı yöneterek çok büyük ölçekte çalışır. En hızlı yakınsamadan çok kararlılığa ve politika denetimine önem verir. Birden fazla ISP kullanan kuruluşlar, trafiğin ağlarına nasıl gireceğini ve ağlarından nasıl çıkacağını denetlemek için BGP kullanır. RIP ve OSPF tek bir kuruluşun içinde çalışırken BGP, tüm bu kuruluşları birbirine bağlayarak interneti oluşturur.

Şöyle özetleyebiliriz: RIP, iç yönlendirme yapan, mesafe-vektör türünde, atlama sayısını kullanan; basit ancak küçük ağlarla sınırlı bir protokoldür. OSPF, iç yönlendirme yapan, bağlantı durumu türünde, bant genişliğine göre cost kullanan; kurumlar için hızlı ve ölçeklenebilir bir protokoldür. BGP ise dış yönlendirme yapan, yol-vektör türünde ve politika tabanlı bir protokoldür; otonom sistemler arasında interneti çalıştırır. Bu ayrımlar Network+ sınavının tam olarak ölçtüğü bilgilerdir.

Uygulamada küçük bir laboratuvar, basitliği nedeniyle RIP kullanabilir; ancak çoğu durumda statik rotalar yeterli olur. Gerçek bir kurum, ağı içinde OSPF (veya benzer gelişmiş bir IGP) kullanır. Birden fazla internet sağlayıcısına bağlanan her kuruluş, ağ sınırında BGP kullanır. Hangi senaryoya hangi protokolün uyduğunu tanımak, hem sınav hem de iş hayatı için pratik bir beceridir.

Henüz bunları yapılandırmanız gerekmiyor; yalnızca tanımanız yeterli. RIP ve OSPF, bir ağın içinde kullanılan iç protokollerdir; OSPF daha akıllı ve modern seçenektir. BGP, otonom sistemleri birbirine bağlayan ve küresel interneti çalıştıran dış protokoldür. Her birinin türünü, ölçütünü ve kapsamını hatırlarsanız yönlendirme protokollerini sağlam biçimde kavramış olursunuz.

Protokol bilginizi test edin.

Yönlendirme protokolleri iç (IGP) ve dış (EGP) olarak ayrılır. RIP, atlama sayısını kullanan, basit ancak 15 atlamayla sınırlı ve yavaş yakınsayan bir iç mesafe-vektör protokolüdür. OSPF, bant genişliğine dayalı cost kullanan, kurumlar için hızlı ve ölçeklenebilir bir iç bağlantı durumu protokolüdür. BGP, politika kullanarak otonom sistemler arasında rota paylaşan ve küresel interneti çalıştıran dış yol-vektör protokolüdür. Her birinin türünü, ölçütünü ve kapsamını bilin.