Özel Modül Ne Zaman Oluşturulmalı

Ansible binlerce modülle birlikte gelir, ancak bazen hiçbiri ihtiyacınıza uymaz. İşte tam bu noktada bir özel modül değer kazanır.

Önce her zaman Galaxy'yi ve belgeleri kontrol ediniz. Bir topluluk koleksiyonu çoğu zaman o belirsiz API'yi zaten kapsüller; böylece hiç kod yazmazsınız.

Çalışma kitabınız çıktıyı ayrıştıran command ve shell çağrılarıyla doluysa bu bir işarettir. Bir modül, bu karmaşayı temiz bağımsız değişkenlerin arkasında gizleyebilir.

Ham shell görevleri her çalıştırmada değiştiğini bildirir. Gerçek bir modül önce mevcut durumu kontrol eder ve shell'in asla sağlayamayacağı eşzamanlılığı size sunar.

Henüz bir modülü olmayan dahili bir araç veya REST API kullanıyor olabilirsiniz. Özel bir modül, bu entegrasyonu düzenli ve yeniden kullanılabilir tek bir göreve dönüştürür.

Bir modülün denetim makinesinde değil, yönetilen düğümde çalıştığını unutmayınız. Bu nedenle Python ve gerekli tüm kütüphaneler uzak ana makinede bulunmalıdır.

Her eksiklik bir modül gerektirmez. Şablonlarda verileri dönüştürmek filtre eklentisinin işidir; modüller ise ana makinede gerçek işlemler yapar.

Playbook'unuzun yanındaki bir library klasörüne tek bir dosya bırakınız; Ansible onu otomatik olarak bulur. Başlangıç için paketleme gerekmez.

Çoğu modül, Ansible'ın Python için bir yardımcı kütüphane sunması nedeniyle Python ile yazılır. Diğer diller de çalışır, ancak bu desteği kaybedersiniz.

Yerleşik modüllerde olduğu gibi modülünüz de tek bir işi iyi yapmalıdır. Birbiriyle ilgisiz beş işlemi tek ve karmaşık bir dosyaya sıkıştırmaktan kaçınınız.

Her modül bir sözleşmeye uyar: JSON bağımsız değişkenlerini alır, işi yapar ve ardından JSON sonuçları döndürür. Bunu öğrendiğinizde her şeyi oluşturabilirsiniz.

Kendi modülünüzü yazmayı gerçekten neyin haklı çıkardığını değerlendiriniz.

Bir özel modülü yalnızca arama yaptıktan sonra, shell'in ve yerleşik modüllerin sağlayamayacağı eşzamanlı ve yeniden kullanılabilir işlemlere ihtiyaç duyduğunuzda oluşturunuz. Odağını koruyunuz. 🛠️