Temel Parola Kimlik Doğrulama Sorunu

Geleneksel parola kimlik doğrulamasında istemci, parolayı (veya parolanın özetini) sunucuya gönderir ve sunucu bunu depolanan bir değerle karşılaştırır. Bu model basit olsa da büyük bir riski sunucuda yoğunlaştırır: veritabanının ele geçirilmesi, tüm kullanıcı kimlik bilgilerini aynı anda açığa çıkarır.

Bir saldırgan sunucuyu ele geçirip parola veritabanını çaldığında, hız sınırlaması olmadan tam GPU hızında çevrimdışı sözlük saldırısı gerçekleştirebilir. Modern GPU'lar bcrypt veya SHA-256 özetlerine karşı saniyede milyarlarca parola tahminini sınayabilir; bu da zayıf veya yaygın parolaların kolayca kurtarılabilmesini sağlar.

Araştırmalar, kullanıcıların çoğunluğunun parolalarını birden çok sitede yeniden kullandığını sürekli olarak göstermektedir. Bu nedenle tek bir sunucunun ele geçirilmesi, diğer hizmetlerde de çalışan kimlik bilgilerini açığa çıkarır. Kimlik bilgisi doldurma saldırıları, sızdırılmış kullanıcı adı/parola çiftlerini popüler web sitelerinde sınamayı otomatikleştirerek tek bir ihlali birçok ihlale dönüştürür.

Sunucu tarafında parola güçlendirme (güçlü özetleme, tuzlama, hız sınırlama) kimlik avına karşı koruma sağlamaz. Kullanıcı parolasını sahte bir sitede girdiğinde, meşru sunucu parolayı ne kadar iyi saklarsa saklasın saldırgan düz metin parolayı doğrudan ele geçirir. Kimlik avı, günümüzde kimlik bilgisi hırsızlığının başlıca yoludur.

Geçmiş veri ihlallerinden elde edilmiş milyarlarca sızdırılmış kullanıcı adı/parola çifti karanlık ağda herkese açıktır. Saldırganlar, bu kimlik bilgilerini finans kuruluşlarına, e-ticaret sitelerine ve e-posta sağlayıcılarına karşı endüstriyel ölçekte sınamak için otomatik araçlar kullanır; kullanıcılar daha önce ihlal edilmiş bir parolayı yeniden kullandığında başarılı olurlar.

Geleneksel parola kimlik doğrulamasında sunucu, giriş işlemi sırasında kullanıcının düz metin parolasını zorunlu olarak öğrenir (yalnızca kısa bir süreliğine, özetlemeden önce öğreniyor olsa bile). Bu, her sunucu işletmecisine kimlik bilgilerini kötüye kullanmaması, günlüğe kaydetmemesi veya yanlışlıkla açığa çıkarmaması konusunda tamamen güvenilmesi gerektiği anlamına gelir; uygulamada bu güvence nadiren sağlanır.

İdeal bir kimlik doğrulama protokolü, kullanıcının parolayı sunucuya hiçbir zaman açıklamadan bildiğini kanıtlamasına olanak tanır. Sunucu da meşru sunucu olduğunu kanıtlar (karşılıklı kimlik doğrulama) ve böylece kimlik avını önler. Ele geçirilmiş bir sunucu veritabanı saldırgana yararlı hiçbir bilgi vermemelidir.

Sıfır bilgi kanıtları bunun için kuramsal bir çerçeve sağlar: Bir kanıtlayıcı, sırrın kendisini açıklamadan bir doğrulayıcıyı sırrın geçerli olduğuna ikna edebilir. SRP ve OPAQUE gibi parola kimlik doğrulama protokolleri, doğrudan parola iletimi veya sunucu tarafında parola saklama olmadan kimlik doğrulaması gerçekleştirmek için bu ilkeleri uygular.

Güçlü parola kimlik doğrulama protokolleri, sunucunun sakladığı veriler tamamen ele geçirilse bile çevrimdışı sözlük saldırılarına dirençli olmalıdır. Bu, saklanan doğrulayıcının kullanıcıyı taklit etmek için doğrudan kullanılamaması ve sunucunun iş birliği olmadan verimli çevrimdışı parola tahminine olanak vermemesi anlamına gelir.

Kimlik doğrulaması gerektiren yüzlerce hizmet bulunduğunda geleneksel model, her hizmet işletmecisine başka yerlerde yeniden kullanılabilecek bir sır konusunda güvenmeyi gerektirir. Çözüm, parola iletimini tamamen ortadan kaldırmak, yalnızca yeniden kullanılamayan doğrulayıcıları saklamak ve kimlik avını önlemek için kimlik doğrulamayı belirli sunucunun kimliğine bağlamaktır.

Modern çözümler arasında SRP (Güvenli Uzaktan Parola), OPAQUE ve FIDO2/geçiş anahtarları bulunur. Her biri temel sorunun farklı yönlerini ele alır. SRP ve OPAQUE, sunucunun parola bilgisini ortadan kaldırır. FIDO2/geçiş anahtarları, belirli kaynağa bağlı açık anahtarlı kriptografi kullanarak parolaları tamamen ortadan kaldırır.

Güçlü sunucu tarafı parola özetlemesi (ör. bcrypt) hangi saldırıyı önlemez (NOT)?

Geleneksel parola kimlik doğrulaması, sunucuların öğrendikleri sırları doğrulamasını gerektirir, veri ihlallerinden sonra çevrimdışı kırmaya olanak tanır ve kimlik avıyla aşılır. Parolanın yeniden kullanılması, tek tek ihlalleri sistemik başarısızlıklara dönüştürür. İdeal sistem, sır iletmeden karşılıklı kimlik doğrulaması sağlar, yalnızca kırılamayan doğrulayıcıları saklar ve kimlik doğrulamayı sunucunun kimliğine bağlar.