WAF Kalıplarını Gerçek Mimari Uygulamak

WAF kalıplarını gerçek mimarilere uygulamak teorik bir çalışma değildir; her tasarım kararının beş sütuna göre değerlendirilmesini ve bilinçli ödünler verilmesini gerektirir. Yaygın bir başlangıç noktası mimari diyagramıdır: bir kullanıcı isteğinin her bileşen üzerinden izlediği yolu takip edin ve her geçişte bu bileşen başarısız olursa ne olacağını, maliyetini ve nasıl güvence altına alındığını sorun.

Geleneksel bir tek parçalı web uygulamasını ele alalım: genel IP'nin arkasında, web sunucusunu ve veritabanını birlikte çalıştıran tek bir VM. WAF sütunlarına göre bu yapı beşinin tamamında düşük puan alır: yedeklilik yoktur (güvenilirlik), veritabanı web katmanıyla aynı ana bilgisayardadır (güvenlik), trafikten bağımsız olarak VM her zaman açıktır (maliyet), CI/CD yoktur (operasyonel mükemmellik) ve yalnızca dikey ölçeklendirme yapılabilir (performans verimliliği).

Güvenilirlik sütununu ele almak için web katmanını farklı kullanılabilirlik alanlarındaki birden çok VM'e dağıtın, veritabanını ikincil bir bölgeye coğrafi çoğaltma ile yedekleyin ve önüne bir Azure Yük Dengeleyici yerleştirin. Böylece tek hata noktası ortadan kaldırılır ve uygulama, el ile müdahale gerektirmeden bir alanın veya bölgenin kullanılamaz duruma gelmesinden kurtulabilir.

Güvenlik sütunu için web katmanını ve veritabanını, yalnızca web katmanının veritabanı bağlantı noktasına bağlanmasına izin veren NSG kuralları ile farklı alt ağlara ayırın. Veritabanı bağlantı dizesini Azure Anahtar Kasası'nda depolayın ve çalışma zamanında bu dizeyi almak için web uygulamasında bir yönetilen kimlik kullanın — böylece sabit kodlanmış kimlik bilgileri uygulama kodundan ve yapılandırma dosyalarından kaldırılır.

Maliyet Optimizasyonu için sürekli açık VM'leri, yoğun olmayan saatlerde ölçeği küçülen bir Virtual Machine Scale Set ile değiştirin. Veritabanı için, uygun bir DTU katmanına sahip Azure SQL Database gibi yönetilen bir PaaS hizmetinin, SQL Server içeren tam bir VM'den daha düşük maliyetli olup olmadığını değerlendirin. 12 ay öncesinden öngörebildiğiniz temel kapasite için Reserved Instances satın alın.

Tüm altyapıyı sürüm denetiminde depolanan Bicep veya ARM şablonları olarak tanımlayarak Operasyonel Mükemmelliği artırın. Altyapı değişikliklerini ve uygulama kodunu otomatik olarak dağıtan bir CI/CD işlem hattını Azure Pipelines veya GitHub Actions'ta oluşturun. Değişiklikler üretim ortamına ulaşmadan önce dağıtım kapıları — otomatik duman testleri ve el ile onay — ekleyin.

Performans Verimliliği için sık okunan sorguları önbelleğe almak ve veritabanı yükünü azaltmak üzere veritabanının önüne Azure Cache for Redis ekleyin. Statik varlıkları (görseller, CSS, JavaScript) dünya genelindeki kullanıcılara yakın uç düğümlerden sunmak için Azure CDN üzerinden dağıtın. İyileştirmelerin ölçülebilir olduğunu doğrulamak için her değişiklikten sonra uygulamanın yük testini gerçekleştirin.

Her mimari değişiklik bir ödün içerir. Örneğin, çok alanlı mimariye geçmek güvenilirliği artırır ancak maliyeti yükseltir (iki alan = iki VM). Redis önbelleklemesi eklemek performansı artırır ancak operasyonel karmaşıklık getirir (izlenecek ve bakımı yapılacak başka bir hizmet). İyi mimari belgeleri bu ödünleri açıkça kaydeder; böylece gelecekteki mimarlar kararların neden alındığını anlayabilir.

Tek bir yeniden tasarımda mükemmelliğe ulaşmaya çalışmaktan kaçının — bu yaklaşım pahalı, riskli ve yavaştır. Bunun yerine yinelemeli bir iyileştirme döngüsü benimseyin: İyi Mimari İncelemesi gerçekleştirin, etkisi en yüksek üç sorunu belirleyin, bunları düzeltin, iyileşmeyi ölçün ve tekrarlayın. Bu yaklaşım, mimari iyileştirmeleri çevik teslimatla uyumlu hâle getirir ve her sprint'te ilerlemenin paydaşlar tarafından görünür olmasını sağlar.

Microsoft, yaygın iş yükü kalıpları için Azure Architecture Center'da başvuru mimarileri yayımlar. Bunlar web uygulaması mimarilerini, AKS üzerindeki mikro hizmetleri, veri analizi işlem hatlarını ve daha birçok örneği içerir. Her başvuru mimarisi WAF sütunlarına göre önceden değerlendirilmiştir ve ilgili kalıp için yapılan ödünlere ilişkin notlar içerir.

Önemli mimari seçimleri, bu seçimlerin yapıldığı bağlamı, değerlendirilen alternatifleri ve WAF sütunlarına etkilerini belgelemek için Mimari Karar Kayıtlarını (ADR'ler) kullanın. Kod tabanının yanında sürüm denetiminde depolanan ADR'ler, yeni ekip üyelerinin mimarinin neden bu şekilde göründüğünü anlamasına yardımcı olan denetlenebilir bir geçmiş oluşturur.

Bu dersteki Microsoft Azure Fundamentals (AZ-900) kavramlarını anlayıp anlamadığınızı test edin.

Bu derste şunları öğrendiniz: WAF kalıpları, her mimari kararın beş sütunun tamamına göre değerlendirilmesiyle uygulanır; iyileştirmeler etkisi en yüksek sorunlardan başlanarak yinelemeli biçimde yapılabilir; gelecekteki mimarların gerekçeyi anlaması için ödünler belgelenmelidir. Sırada Azure SLA'larını ve çok hizmetli mimariler için bileşik SLA'ların nasıl hesaplanacağını inceleyeceğiz.