Kaynak URI'lerini Açıklama

Bir MCP kaynağı, sunucunuzun modele sağladığı salt okunur bağlamdır; örneğin bir dosya, yapılandırma veya kayıt. Yapay zekâ bunu okur, ancak asla değiştirmez.

Her kaynak, istemcinin ona referansla başvurabilmesi için kararlı bir ada ihtiyaç duyar. Bu ad, bir web sayfasının URL'si olması gibi, kaynağın URI'sidir. 🔗

Bir kaynak URI'si önce bir şemadan, ardından iki nokta üst üste ve eğik çizgilerden, sonra da bir yoldan oluşur. Şema, URI'nin ne tür bir şeyi gösterdiğini belirtir.

Sunucunuza uygun bir şema oluşturabilirsiniz; örneğin config veya db. Şema, ilişkili kaynakları anlaşılır tek bir etiket altında gruplandırır.

file şeması diskteki belgeler için yaygındır. Üç eğik çizgi, tıpkı bir tarayıcıdaki file URL'lerinde olduğu gibi yolun kökten başladığı anlamına gelir.

Uygulama verileri için düzenli bir özel şema, yapının okunabilir kalmasını sağlar. Model, kaynağın tam olarak ne içerdiğini belirten bir ad görür.

İsteklerin hiçbir zaman belirsiz olmaması için her kaynağın kendine ait, farklı bir URI'si olmalıdır. Aynı URI'yi paylaşan iki kaynak çakışır ve istemcilerin kafasını karıştırır.

Python SDK'sında bir URI'yi resource dekoratörüyle bir işleve bağlarsınız. Bu dize, istemcilerin kaynağı okumak için kullandığı adrestir.

Bir istemci bağlandığında, sunucudan sunduğu tüm kaynakları listelemesini ister. Her girdide URI, ad ve kısa bir açıklama bulunur.

İçeriği almak için istemci, tam URI'yi belirten bir okuma isteği gönderir. Sunucu bu URI'yi uygun işleyiciyle eşleştirir ve gövdeyi döndürür.

Yayınlanmış bir URI'yi verilmiş bir söz gibi düşünün. Daha sonra yeniden adlandırmanız, eski adrese işaret eden istemcileri veya kayıtlı başvuruları bozar.

Kaynaklar, bir URI ile adlandırılan salt okunur bağlamlardır: bir şema ve bir yol. İstemcilerin onlara güvenebilmesi için URI'leri benzersiz ve sabit tutun. ✅