PKCE: Genel İstemcileri Güvenceye Alma

PKCE olmadan mobil uygulamalar, yetkilendirme kodunun ele geçirilmesi saldırılarına karşı savunmasızdır. Yetkilendirme sunucusu, yetkilendirme kodunu uygulamanın kayıtlı özel URI şemasına (örneğin myapp://callback) yönlendirdiğinde, aynı cihazdaki aynı URI şemasını kaydeden herhangi bir kötü amaçlı uygulama bu yönlendirmeyi ele geçirip kodu çalabilir.

Saldırı şu şekilde gerçekleşir: Kötü amaçlı bir uygulama, meşru uygulamayla aynı özel URI şemasını kaydeder. Yetkilendirme sunucusu kodu myapp://callback adresine yönlendirdiğinde OS, her iki uygulamayı da işleyici olarak sunabilir. Kullanıcı kötü amaçlı uygulamayı seçerse veya OS varsayılan olarak bu uygulamayı kullanırsa saldırgan, istemci gizli anahtarını bilmeden yetkilendirme kodunu alabilir ve bu kodu belirteçlerle değiştirebilir.

PKCE (RFC 7636), yetkilendirme kodu akışına dinamik olarak oluşturulan bir gizli değer ekler. Akışı başlatmadan önce istemci, kod doğrulayıcı adı verilen, 43-128 karakter uzunluğunda kriptografik olarak rastgele bir dize oluşturur. Bu dize her yetkilendirme isteğine özgüdür ve belirteç değişimi adımına kadar hiçbir zaman iletilmez.

İstemci, doğrulayıcıdan bir kod doğrulama değeri hesaplar: code_challenge = BASE64URL(SHA256(code_verifier)). SHA256, RFC 7636'da zorunlu yöntemdir (doğrulayıcıyı doğrudan gönderen "plain" yöntemi önerilmez). Kod doğrulama değeri, doğrulayıcının tek yönlü dönüşümüdür; yani doğrulama değerini bilmek doğrulayıcıyı açığa çıkarmaz.

Yetkilendirme isteği iki ek parametre içerir: "code_challenge=BASE64URL(SHA256(verifier))&code_challenge_method=S256". Yetkilendirme sunucusu, düzenlenen yetkilendirme koduyla ilişkili kod doğrulama değerini saklar. Bu aşamada ele geçirilebilecek hiçbir gizli bilgi sunucuya iletilmez.

Belirteç değişimi sırasında (belirteç uç noktasına POST), istemci yetkilendirme koduyla birlikte "code_verifier=ORIGINAL_RANDOM_STRING" değerini gönderir. Yetkilendirme sunucusu BASE64URL(SHA256(code_verifier)) değerini hesaplar ve bunun saklanan code_challenge ile eşleştiğini doğrular. Yalnızca doğrulayıcıyı oluşturan meşru istemci bu denetimden geçebilir.

Saldırgan yetkilendirme kodunu ele geçirirse yalnızca kodu ve herkese açık olan kod doğrulama değerini alır. Kodu belirteçlerle değiştirmek için kod doğrulayıcıyı sağlaması gerekir. Doğrulayıcı meşru istemci tarafından oluşturulduğu ve güvenli biçimde gerçekleşen belirteç değişimine kadar iletilmediği için saldırgan doğrulayıcıyı hesaplayamaz veya elde edemez.

PKCE ayrıca yetkilendirme kodu enjeksiyonu saldırılarını da önler; bu saldırılarda saldırgan, yeniden yönlendirme sırasında geçerli bir kodu çalınmış bir kodla değiştirir. Çalınan kodun doğrulama değeri, kurbanın istemcisinin sunacağı kod doğrulayıcıyla eşleşmez ve belirteç değişiminin başarısız olmasına neden olur. PKCE, aynı anda birden çok saldırı vektörüne karşı derinlemesine savunma sağlar.

RFC 7636 başlangıçta genel istemciler (istemci sırları olmayan istemciler) için bir çözüm olarak tanımlanmış olsa da OAuth Güvenlik BCP'si ve OAuth 2.1, istemci sırlarına sahip gizli istemciler de dahil olmak üzere tüm istemciler için PKCE'yi zorunlu kılar. PKCE, istemci kimlik doğrulamasından bağımsız koruma sağlar ve bu nedenle herkes için yararlıdır.

OAuth 2.1 (draft-ietf-oauth-v2-1), OAuth 2.0 Güvenlik BCP'sindeki güvenlik en iyi uygulamalarını tek bir belgede birleştirir. Tüm yetkilendirme kodu akışları için PKCE'yi zorunlu kılar, örtük akışı kullanımdan kaldırır ve yenileme belirteci döndürmeyi gerektirir. PKCE, yeni bir OAuth 2.0 uygulaması için fiilen gerekli temel standarttır.

PKCE'yi doğru şekilde uygulamak şunları gerektirir: doğrulayıcı için kriptografik olarak güvenli bir rastgele oluşturucu kullanmak (en az 32 rastgele bayt, ardından base64url ile kodlanmış), doğrulayıcıyı istemcide güvenli şekilde saklamak (URL'de veya günlüklerde değil), S256 yöntemini kullanmak (plain değil) ve belirteç değişiminden sonra doğrulayıcının atıldığından emin olmak. Modern OAuth kitaplıklarının çoğu PKCE'yi otomatik olarak yönetir.

PKCE (RFC 7636), yalnızca meşru istemcinin bildiği, dinamik olarak oluşturulmuş bir kod doğrulayıcıya bağlayarak yetkilendirme kodunun ele geçirilmesini önler. Doğrulayıcı, kod doğrulama değerini üretmek için özetlenir ve bu değer herkese açık olarak gönderilir. Belirteç değişimi için özgün doğrulayıcı gerekir. PKCE hem ele geçirme hem de enjeksiyon saldırılarını önler. OAuth 2.1, tüm yetkilendirme kodu akışları için PKCE'yi zorunlu kılar.